NasourOnline

www.nasour.blogfa.com

شاد و سربلند باشید.

دوستان ناب بلاگستاني، به خانه جديد من بياييد تا با هم فصلي تازه در وبلاگنويسي را تجربه كنيم.

www.nasour.blogfa.com

دوستاني كه به خانه جديد من لينك داده اند، خبرم كنند تا در الفباي سرخ تازه ام لينكشان كنم.

منتظرم.

http://nasour.blogfa.com

ننوشتن هم بهانه مي خواهد، خوب مي دانم.

به بركت يك كشور هسته اي، سه هفته اي است كه گاز شركتي را كه در آن مشغول به كار هستم قطع كرده اند و خانه نشين شده ام. اين خانه نشيني جداي از اينكه از همه جا بي خبرم گذاشته است؛ فرصتي مغتنم براي پربار كردن وبسايتم شده است.

حتي نتوانستم حواشي تجمع در كوي دانشگاه يا سخنراني سالانه بوش را دنبال كنم، ولي تعطيلات خوبي است تا كارهايم را در وب سر و سامان دهم.

راستي از اين پس مي توانيد مجله سياسي صلح جاويدان را از لينك مستقيم http://solh.nasour.net ببينيد.

در پناه الهه آتش و مهرباني، شاد و سالم بمانيد.

عصر امروز هنگامی بلاگستان فارسی را قدم میزنم که وبلاگ یکطرفه به نقل از ایران پرس نیوز خبر کشته شدن ابراهیم لطف اللهی را در بازدداشتگاهی در سنندج، درج کرده است.

او گویی در تاریخ ۱۶ دیماه بازدداشت شده است و هنوز هیچ خبر رسمی، مرگ وی را تایید نکرده است. هرچند که تکذیب این خبر نمی تواند سایه سیاهی را که آسمان جنبش دانشجویی ایران، را فرا گرفته است، کمرنگ کند ولی کاش این خبر صحت نداشته باشد تا دوباره شاهد پرپر شدن یک لاله ایرانی نباشیم و گریه های تلخ یک پدر داغدیده را نبینیم و هق هق تلخ یک مادر را در انزوا نشنویم...

کاش دوباره مهلت دیداری باشد... 

اگر تصمیم بر این باشد که از شیعه در تاریخ یک تصویر منسجم و قابل تشخیص ایجاد کنیم باید نمادهایی که این مذهب از گذشته خویش به ارث برده است و حقانیت خویش را بدانها استوار کرده است را بازخوانی کنیم.

یکی از منابع سرشار نمادها در تاریخ شیعه، واقعه کربلا است که در روز دهم موسوم به عاشورا به اوج خویش که همانا کشته شدن چند الگوی شخصیتی است، میرسد. اکثر قریب به اتفاق شیعیان با برگزاری مراسم عزا و سوگواری در سالگرد این روز آنرا برای خویش زنده نگه داشته اند و اصلی ترین دلیلشان بر این سوگواری، معصومیت و مظلومیت کسانی است که در این روز تاریخی مورد اجحاف قرار گرفته اند. از آنجایی که بقول سنت ژوست "هیچ چیز به گونه ای معصومانه، اخلاقی نیست"، باید به دنبال یک نمود و کارکرد ویژه در این روز باشیم تا بتوانیم ماندگاری ذهنی آنرا در بین شیعیان بنوعی به تفسیری اخلاقی نزدیک نماییم.

در بررسی اتفاقاتی که در روز عاشورا رخ میدهد به نوعی با یک طغیان روبرو هستیم که همانند هر جوشش انسانی شکلی از عشق در آن وجود دارد. کمیت و کنترل پذیری این عشق معمولا مبهم و غیر قابل تعیین است؛ بطوریکه گاهی رستگاری را نیز میتوان از بیدادگری و ستمگری نتیجه گرفت؛ با این وصف نمی توان طغیان و شورش بر آرزومندی مادی و انکار هستی خویش را دلیلی بر حقانیت یک واقعه تاریخی برای الگو شدن دانست. طغیان یا فتحی تمام است همراه با ویرانگری و یا شکستی تلخ همراه با نابود شدن و این بهیچوجه امری حسابگرانه نیست.

در واقع ما در این روز به طرز تلقی خاصی بر میخوریم که خود را تعبیر اراده پیروان می داند و بر اساس نمایندگی از خدا، دادن حکم را یکسره حق خود میشمارد و ریختن خون را نه تنها جایز که موجب رستگاری می داند. به گمانم برای چنین هدفی نماد سازی امری قبول و بدیهی خواهد بود.

نمود دیگری که می توان در گفت و شنودهای این روز دریافت، فتح خویشتن و تاکید بر آزاده بودن است. بنحوی که فتح خویشتن به عنوان یک موجود کاملا مختار و آزاد بسیار سختتر از کارزاری است که در آن با دشمن رویارو در حال جنگ هستیم. در واقع این اولین نماد عقلانی و اخلاقی این روز است که می توان با تکیه بر آن و ادعای نتیجه اخلاقی آن در دراز مدت، پاسداشت عاشورا را توجیه کرد. اما پرسش اساسی این است که رهیافت ما از این روز برای رسیدن به چنین هدفی چگونه می تواند باشد؟ آیا تنها با زنده نگاه داشتن نام یکروز می توان امید داشت که نتیجه متصور آن که تا کنون عقیم مانده است، روزی بارور شود؟

دومین نماد قابل اعتنای این روز، فرمان به کشتن و کشته شدن است. ما در روز عاشورا به یک پارادوکس اساسی مکتبهای حتی انسان محور هم بر میخوریم که "آیا می توان فرمان به کشتن یک انسان داد؟"

شاید خیلیها بخواهند برای این پرسش اساسی ادامه ای بتراشند و بگونه ای پرسش را ادامه دهند که اگر انسانی بخواهد تو را بکشد و یا موجودیت نوع بشر را به تهدید اندازد چطور؟ اما باید گفت که منظور ما از پرسش «آیا می توان فرمان به کشتن یک انسان داد؟» صرفا همین پرسش است نه بیش از این و آنچه از پاسخ ما برای این سئوال مدنظر است نوع نگاه آن مکتب به انسان است.

به عنوان پیشفرض می پذیریم که هیچ انسانی حق کشتن انسان دیگر را ندارد. چون مرتبه هر کدام از ما در هستی یک مرتبه همسان با همنوع ما است و هستی او به هیچوجه در گستره اختیارات اخلاقی ما قرار نمیگیرد که بخواهیم در مورد موجودیتش تصمیم بگیریم.

پس از پاسخ دادن به پرسش اول، می توانیم در مورد پسوندهای سئوالی آن گفتگو کنیم. اگر یک انسان بخواهد موجودیت نوع دیگر را به خطر اندازد، چه باید کرد؟

اگر به کشتن حتی یک انسان به جامعه ایده آل خویش دست یابیم آن جامعه به هیچ روی انسانی نخواهد بود چرا که ما با ریختن خون یک انسان به آن رسیده ایم. اگر با این پیشفرض به تحلیل "سرفرود آوردن در برابر دشمن" دست یابیم، بلا شک خود کشته خواهیم شد و این یعنی نفی خویشتن.

این یک پارادوکس بزرگ برای همه مکتبهایی است که بنوعی میخواهند انسان را به سعادت و خوشبختی برسانند و او را رستگار کنند. در هر دو صورت حداقل یک دسته باید کشته شوند و این طبق اومانیسم جدید، نقض انسانی بودن هدفی است که دو طرف برای آن می جنگند...

عاشورا نه تنها بعنوان یک مکتب خیرخواهانه برای انسان نتوانسته است چاره ای برای این پارادوکس پیدا کند بلکه خود چاره سردرگم کننده ای به نام فدا کردن خویشتن، می اندیشد بطوریکه فرمان بر این است که حتی انسان با فدا کردن خویشتن در جنگی که می داند پیروز نخواهد شد باز هم به رستگاری می رسد!!

این اصلی ترین ابهامی است که می توان از دید انسانی در عاشورا بدان برخورد کرد و یافتن پاسخی برای آن می تواند توجیهی قابل قبول برای پاسداشت این واقعه تاریخی و باز تعریف آن در دوران مدرن باشد. چرا که ما می خواهیم کارکرد این واقعه تاریخی را در دوران مدرن به یاری انسان ببریم.

مهران قاسمی، سبکبار پر کشید.

زمستون
تن عريون باغچه چون بيابون
درختا با پاهای برهنه زير بارون
نميدونی تو که عاشق نبودی
چه سخته مرگ گل برای گلدون
گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه
واسه هم قصه گفتن عاشقانه
چه تلخه چه تلخه
بايد تنها بمونه قلب گلدون
مثل من که بی تو
نشستم زير بارون زمستون
زمستون
برای تو قشنگه پشت شيشه
بهاره زمستونها برای تو هميشه
تو مثل من زمستونی نداری
که باشه لحظه چشم انتظاری
گلدون خالی نديدی
نشسته زير بارون
گلای کاغذی داری تو گلدون
تو عاشق نبودی
ببينی تلخه روزهای جدايی
چه سخته چه سخته
بشينم بی تو با چشمای گريون

لینک دانلود ترانه زمستون با صدای افشین مقدم (فرمتmp3)

عصر اولین روزهای زمستان. باز هم یک خبر بد... بد که نه، زشت.

یک روزنامه نگار شلاق میخورد.

بله درست خواندید: یک روزنامه نگار شلاق میخورد. باور کنید درست است. او بهیچوجه مفسد اقتصادی یا لمپن اجتماعی نبوده است و تنها به همین دلیل او شلاق میخورد چون روزنامه نگار است.

بله او روزنامه نگار است و اینجا آزادترین کشور جهان است و از قضای روزگار دولتی هم که بر مسند نشسته است دولت مهرورزی است.

ولی از تمامی ماجرا یک معادله استنباط کرده ایم که از بد زمانه برای همه صدق می کند:

یک واژه = یک شلاق 

شما هر روز بارها با این صحنه مواجه شده اید که دو یا چند آقا در حال شوخی کردن و یا دعوا(فرقی نمیکند) برای تکمیل حرفها و هجوهایشان چند صفت و ناسزای نامناسب به مادر، خاله، عمه و بعضا خواهر و زن طرف مقابل نسبت می دهند.

هر چه قدر فکر کردم که چه چیز جز یک ذهنیت مرد سالار که زنان را جزئی از دارایی مردان می داند، می تواند چنین اجازه ای را به یک مرد بدهد که به زنان نسبی و سببی مرد دیگری توهین کند. این طرز تلقی باعث می شود که ضربه زدن به زنان نزدیک طرف مقابل و یا به سخره گرفتن آنان موجب سرشکستگی و مضحکه شدن مرد رو در رو خواهد شد.

متاسفانه این زخم چرکین در زبان فرهیختگان جامعه نیز گاهی اوقات به فراوانی یافت می شود و دادن نسبتهای زشت و غیر اخلاقی به زنان و استفاده از نام آنان در بازیهای زبانی و شوخیهای دل آزار از تلخترین صحنه هاییست که میتوتن از منظر برابر طلبی در این قشر مشاهده کرد.

به گزارش برخی از سایتهای خبری دکتر حسین بشیریه، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، ایران را به مقصد کرسی استادی دانشگاه سیراکیوز نیویورک ترک کرد.

با نگاهی به سیر مهاجرت و خانه نشینی اساتید برجسته دانشگاه به وضوح می توان فهمید که با روی کار آمدن شیخ عمید زنجانی، روند نخبه کشی در جامعه علمی ایران سرعت بیشتری به خود گرفته است و حاکمیت در پی یکدست کردن دانشگاهها، بویژه در حوزه های علوم انسانی، این اقدامات را انجام می دهد.

بشیریه در ابتدای ترم تحصیلی جدید با آنکه از سوی گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران به منظور تدریس و شرکت در کلاس درس به این دانشکده مراجعه کرده بود از سوی مسئولین دانشگاه تهران از حضور در کلاس درس منع شد.

در پی این اقدام حسین بشیریه درخواست بازنشتگی پیش از موعد خود را به مسئولین دانشگاه تهران ارائه کرد. در پی این اقدام دکتر بشیریه، مسئولان دانشگاه تهران بدون توجه به تقاضای باز نشستگی ایشان کلاسهای درس وی را تعطیل کردند.

با پیگیری مسئولین گروه علوم سیاسی و دانشکده حقوق، مسئولین دانشگاه تهران به ایشان گفتند زاهدی، وزیر علوم، تاکید کرده که بشیریه به هیچ عنوان حق تدریس در دانشگاه را ندارند و ایشان چاره ای جز اجرای دستور وزیر ندارند. در پی این اقدام وزارت علوم و رئیس دانشگاه تهران، تدریس دکتر بشیریه در ترم جاری در دانشگاه تهران لغو شد.

آموزگار دانش سیاسی ازایران رفت...

بقیه عکسها را در ادامه مطلب ببینید

مدتیست که خاتمی در عرصه سیاست دوباره رخ نمایانده است و حاشیه های روز دانشجو باعث شده است که او در خبرهای داغ رسانه ها قرار گیرد.

به یقین یکی از دلایل محبوبیت روز افزون فعلی خاتمی شکست و رسوایی گسترده تیم مدیریتی احمدی نژاد در عرصه داخلی و بین المللی می باشد و خاتمی خیلی پیشتر از آنکه به دلیل ایده هایش محبوب شود تبدیل به یک مدل نجات بخش از وضع موجود شده است.

البته اگر نگاه بیطرفانه ای به شعارها و نتایج ۸ سال ریاست جمهوری خاتمی داشته باشیم می توانیم نتیجه بگیریم که پرونده قابل قبولی در عرصه فرهنگ و سیاست داشته است و جز چند کم کاری در پرونده زندانیان سیاسی و دانشجویی، او در سایر بخشها به خصوص سیاست خارجی و اقتصاد موفق بوده است.

در هر صورت منش و پرونده محمد خاتمی به هیچ روی قابل مقایسه با احمدی نژاد نیست و خاتمی در ۲ دوره ریاست جمهوری نشان داد که فردی متین، نقد پذیر و مودب است که در عوض رئیس جمهور فعلی هیچ از این صفات بهره نبرده است.

ولی آیا او برای انتخابات دوره دهم مقدمه چینی می کند؟

جواب به این پرسش هرچه باشد گویی باید پذیرفت که نجاتگر تنها می تواند در این شرایط او باشد: مردی با عبای شکلاتی

خبر می رسد که از صبح امروز صدها دانشجوی دانشگاه تهران در اعتراض به وضع موجود سیاسی کشور و همچنین وضعیت مبهم زندانیان سیاسی و دانشجویی، به دعوت دفتر تحکیم وحدت در دانشگاه تهران آغاز شده است.

امروز دانشگاه آخرین سنگر آزادی مردمی است که بواقع قرار نیست انگار از خواب تاریخی خود بیدار شوند. امروز در حالی شاهد سکوت سیاسی جامعه هستیم که روز به روز اوضاع سیاسی و اقتصادی کشور با توجه به فشارهای بین االمللی و افزایش تورم و زیاده خواهی اقتدار طلبان، وخیم تر می شود.

دولتی که با شعار مهرورزی و عدالت آمده بود اکنون جز به ارعاب و تحدید جنبشهای آزادیخواهی و حقوق بشری که عمده فعالان آن دانشجویان هستند، هیچ دغدغه امنیتی دیگری ندارد. گواه ما افزایش ناامنی اجتماعی و گسترش قتلهای گاه و بیگاه اشرار در سطح کلان شهرهاست.

امروز تنها یک سنگر باقیمانده است و آن دانشگاهیست که با وجود همه چالشهایی که توسط مدیران دست نشاندۀ آقای رئیس جمهور در آن ایجاد شده است، هنوز نفس می کشد و دفتر تحکیم وحدت و همه تشکلهای چپ با وجود امکانات زیاد نهادهای انتصابی، هنوز می توانند برای آرمانهای جنبش جمهوریخواهی موج ایجاد کنند.

اینان سهمشان از مهرورزی تنها زندان، شکنجه و محرومیت از تحصیل بوده است.

تجمع «دانشگاه، آخرین سنگر آزادی» آغاز شد، همراه با عکس

ماکوان مولود زاده صبح دیروز چهارشنبه، در زندان کرمانشاه بدلیل لــواطی که در سن ۱۳ سالگی انجام داده بود، در ۲۰ سالگی به دستور قاضی پرونده و بدون اطلاع وکیل اعدام شد. او را پیش از این سوار بر الاغ در شهر پاوه گردانده بودند.

بنظر می رسد که هنوز هیچ اجماع حقوقی برای بررسی جرمهای کودکان در ایران وجود ندارد و در واقع مصون بودن کودکان از اعدام بهیچعنوان قطعیت ندارد و آنان بلافاصله پس از رسیدن به سن ۱۸ سال اعدام میشوند.

این نوع نگرش به کودکان در واقع آنان را قربانی اشتباهاتی می کند که در زمان ناآگاهی به خطوط قرمز حقوقی و اجتماعی انجام داده اند.

ماکوان نمونه کوچکی از نسلیست که چراغ ندارد و در تاریکی چشم گشوده و هیچ فراروی روشنی ندارد. نسلی که بر سفره ای خالی نشسته است و قرار است با سوار شدن بر الاغی پیر که سمبل حمیت ملی ما شده است، عبرت دیگران را سبب شود.